ບໍລິສັດ ຊືເຟິງ ລ້ານຊ້າງ ມີເນໂຣນສ໌ ລິມິເຕັດ ( LXML ) ບໍ່ຄໍາ-ທອງເຊໂປນ ໄດ້ຮັບລາງວັນທຸລະກິດອາຊຽນດີເດັ່ນ ສໍາລັບຜົນງານໃນການສະກັດກັ້ນກັບການລະບາດຂອງພະຍາດ COVID – 19.

konosuke matsushita

ໂກໂນສຸເກະ ມັສຊຸຊິຕະ

ຈຸດປ່ຽນຂອງເຂົາກ່ອນກ້າວເປັນຜູ້ມີຊື່ສຽງລະດັບໂລກທາງດ້ານທຸລະກິດ.

        ພໍອາຍຸໄດ້ເກົ້າຂວບ ໂກໂນຊຸເກະອອກຈາກໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະເດີນທາງໄປໃຊ້ຊີວິດຄົນດຽວທີ່ໂອຊາກະ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນລາວກາຍມາເປັນຄົນຝຶກງານຢູ່ຮ້ານຂາຍເຕົາໂລ້ໃຊ້ຖ່ານ. ໃນປີ 1905 ລາວຍ້າຍໄປເຮັດວຽກຢູ່ຮ້ານຂາຍສົ່ງລົດຖີບ ແລະກໍສໍາເລັດການຝຶກງານເປັນເວລາຫົກປີ. 

        ໃນສະໄໝນັ້ນ ການໃຊ້ຊີວິດຂອງເດັກຝຶກງານແສນຍາກລໍາບາກ ຕະຫຼອດຫົກປີມີຫຼາຍເທື່ອທີ່ໂກໂນຊຸເກະຄິດຢາກຫຼົບໜີ ແຕ່ຍ້ອນຄວາມຝັນຂອງພໍ່ທີ່ຈະຟື້ນຟູຄວາມມັ້ງຄັ້ງຂອງຄອບຄົວ ລາວຈຶ່ງຍັງຢູ່ກັບຮ້ານຂາຍລົດຖີບຕໍ່ໄປ. ໃນປີ 1906 ກ່ອນທີ່ຄວາມຝັນຈະກາຍເປັນຈິງ ທ່ານ ມາຊາກຸຊຸໄດ້ເຖິງແກ່ກໍາໄປ ຫຼັງຈາກການລົ້ມປ່ວຍທີ່ຍືດເຍື້ອ.

        ຫຼາຍປີ ຫຼັງຈາກຍີ່ປຸ່ນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນສົງຄາມຣັດເຊຍ-ຍີ່ປຸ່ນ ປີ 1905 ໂກໂນຊຸເກະເຝົ້າເບິ່ງການປ່ຽນແປງຢ່າງລະທຶກໃຈທີ່ດໍາເນີນຢູ່ໃນນະຄອນໂອຊາກະ. ໂຄມໄຟຟ້າທີ່ໄຕ້ຕາມທ້ອງຖະໜົນເລີ່ມເຂົ້າມາແທນໂຄມໄຟທີ່ໃຊ້ແກສແລະນໍ້າມັນ ຕຶກໃຫຍ່ແບບຕາເວັນຕົກຜຸດຂຶ້ນຫຼັງແລ້ວຫຼັງເລົ່າຕາມຖະໜົນໃຫຍ່. ລົດລາງໄຟຟ້າແອອັດດ້ວຍຜູ້ຄົນທີ່ເດີນທາງໄປຕາມທາງສັນຈອນຫຼັກ. ການໄດ້ເຫັນລົດລາງໄຟຟ້າ ເຮັດໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມມັຕສຸຊິຕະມີຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນໂລກຂອງໄຟຟ້າ. ໃນຊ່ວງນີ້ເອງ ທີ່ລາວຕັດສິນໃຈວ່າ ຕົນເອງຈະອຸທິດອາຊີບຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ອຸດສາຫະກໍາໄຟຟ້າແບບໃໝ່ທີ່ມີຄວາມຫວັງສົດໃສ.

         ພາລະກິດທ້າທາຍຢູ່ໃນຂະແໜງການໃໝ່ຂອງລາວ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1910 ຂະນະທີ່ລາວມີອາຍຸສິບຫ້າປີ. ລາວເຂົ້າຮ່ວມບໍລິສັດແສງໄຟຟ້າໂອຊາກະ ໂດຍເປັນພະນັກງານຝຶກຫັດເດີນສາຍໄຟ. ລາວເຮັດວຽກໜັກກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນເດັກຝຶກງານ ແລະມີກ້າວໜ້າຢ່າງໄວວາ ຈົນກ້າວໄປຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງຜູ້ກວດກາຕາມທີ່ຕົນເອງປາຖະໜາໃນເວລາອັນສັ້ນ. ແຕ່ຂະນະທີ່ຖານະຕໍາແໜ່ງໃໝ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຂຶ້ນ ວຽກທາງດ້ານເຕັກນິກທີ່ແທ້ຈິງຂອງລາວກໍມີໜ້ອຍລົງ. 

        ໂກໂນຊຸເກະໃນໄວຊາວສອງປີ ເປັນຊາຍໜຸ່ມສະຫຼາດສະຫຼຽວ ແລະ ເຮັດວຽກຂະຫຍັນຂັນແຂງ ເຂົ້າໃຈດີກ່ຽວກັບທ່າແຮງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພະນັກງານໄຟຟ້າ ລາວຫງຸດຫງິດ ແລະທໍ່ແທ້ກັບກິດຈະວັດປະຈໍາວັນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນຢ່າງໄວວາ. ແຕ່ແລ້ວ ລາວມີບັນຫາດ້ານສຸຂະພາບ ຊຶ່ງລາວຈໍາເປັນຕ້ອງພັກຜ່ອນຢູ່ເຮືອນເປັນເວລານານ. ຄວາມໃຝ່ຝັນຢາກເຮັດວຽກທີ່ທ້າທາຍມີຫຼາຍຂຶ້ນ ຊຶ່ງລາວສາມາດເຮັດໄດ້ຢູ່ທີ່ເຮືອນນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວເກີດມີຄວາມຄິດໃນການເຮັດທຸລະກິດເປັນຂອງຕົນເອງ.

        ລາວໃຊ້ເວລາອອກແບບຮູປັກສຽບໄຟຟ້າແບບໃໝ່ ແລະເມື່ອລາວແນະນໍາໃຫ້ບໍລິສັດຜະລິດສິ່ງທີ່ລາວຄິດຄົ້ນເປັນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ ບໍລິສັດກໍປະຕິເສດຄວາມຫວັງດີນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກແບບຄືນອີກ ແລ້ວເລີ່ມເຮັດທຸລະກິດດ້ວຍຕົນເອງ. ຕອນນັ້ນແມ່ນປີ 1917 ແລະມັຕສຸຊິຕະມີອາຍຸຊາວສອງປີ. ທັນທີທີ່ອອກຈາກບໍລິສັດໄຟຟ້າໂອຊາກະ ລາວກໍເລີ່ມວາງແຜນຜະລິດຮູປັກສຽບໄຟຟ້າຂອງຕົນເອງ ໂດຍເອົາເງິນຝາກປະຢັດຢູ່ທະນາຄານແລະເງິນທັງໝົດທີ່ລາວທ້ອນຫອມອອມຮິບຈາກການໃຊ້ຈ່າຍ ເພື່ອນໍາມາລົງທຶນ. 

    ເຖິງປານນັ້ນທຶນຮອນກໍຍັງບໍ່ພຽງພໍ ການຜະລິດຮູປັກສຽບໄຟຟ້່າບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນໄປຢ່າງລາບລື້ນຕາມທີ່ລາວຄາດຫວັງໄວ້. ໃນທີ່ສຸດ ຍ້ອນເພື່ອນຄົນໜຶ່ງໃຫ້ຢືມເງິນ ບວກກັບເງິນຂອງເມຍທີ່ໄດ້ຈາກການເອົາຊຸດກິໂມໂນໄປຈໍານໍາ ແລະມີການສັ່ງຈ່ອງເຂົ້າມາ ເພື່ອໃຫ້ຜະລິດຖານຕັ້ງໃບພັດລົມໃນທ້າຍປີ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ການສ່ຽງໃນການລົງທຶນຂອງລາວໄດ້ຜົນກໍາໄລເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ປີຕໍ່ມາ ໂຮງງານຜະລິດເຄື່ອງໃຊ້ໄຟຟ້າມັຕສຸຊິຕະກໍໄດ້ເປີດໂຕຢ່າງເປັນທາງການໃນວັນທີ 7 ມີນາ ປີ 1918 ໂດຍລາວເອງເປັນເຈົ້າຂອງ ສ່ວນມູເມໂນະ ເມຍແລະໂຕຊິໂອະອິອຸເອະນ້ອງເມຍຂອງລາວ ຊຶ່ງຂະນະນັ້ນອາຍຸພຽງສິບຫ້າປີ (ຄົນນີ້ຕໍ່ມາເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງບໍລິສັດໄຟຟ້າຊານໂຢ) ເປັນພະນັກງານ.

 

ມັຕສຸຊິຕະສືບຕໍ່ຜະລິດຖານຕັ້ງໃບພັດລົມໄຟຟ້າ ແລະຍັງເລີ່ມຄິດຄົ້ນອາດັບເຕີປັກສຽບເພື່ອໃຊ້ຢູ່ໃນຄົວເຮືອນ. ໃນໄລຍະທໍາອິດທີ່ມີການໃຊ້ໄຟຟ້ານັ້ນ ຢູ່ໃນຄົວເຮືອນ ເຂົາເຈົ້າຕິດຕັ້ງບ່ອນກະຈາຍໄຟຟ້າພຽງບ່ອນດຽວຢູ່ເທິງເພດານຫ້ອງໂຖງ. ມັຕສຸຊິຕະມອງເຫັນຄວາມຕ້ອງການໃນການອອກແບບຂອງລາວ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ແຕ່ລະຄົວເຮືອນສາມາດໃຊ້ເຄື່ອງໃຊ້ໄຟຟ້າຢູ່ສອງບ່ອນພ້ອມກັນ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອໂຄງການຜະລິດໝໍ້ໄຟສໍາລັບໄຟເຍືອງລົດຖີບສໍາເລັດແລ້ວ ແລະໄດ້ເລີ່ມນໍາອອກຂາຍທົ່ວປະເທດຢ່າງໄວວາ ບໍລິສັດນີ້ກໍຢູ່ໃນຖານະດີ ແລະກ້າວເດີນໄປສູ່ຄວາມສໍາເລັດຢ່າງແທ້ຈິງ.